پرنده بر شانه های انسان نشست .انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :
 - اما من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی .پرنده گفت :
 - من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها و انسان
ها را اشتباه می گیرم .
 انسان خندید و به نظرش این بزرگ ترین اشتباه ممکن بود .پرنده گفت :

- راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما
باز هم خندید .پرنده گفت :
 - نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است .
 انسان دیگر نخندید.  انگار ته ته خاطرات اش چیزی را به یاد آورد . چیزی
که نمی دانست چیست . شاید یک آبی دور ، یک اوج دوست داشتنی .پرنده گفت :
 - غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته
است . درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نکند
فراموش اش می شود .
 پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشم
اش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش
، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد .

آن گاه خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :
 - یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر
دو برای تو بود . اما تو آسمان را ندیدی . راستی عزیزم، بال هایت را کجا
گذاشتی ؟
 انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد . آن گاه سر
در آغوش خدا گذاشت و گریست .

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391ساعت 11:47 AM توسط موسس| |